Lof der Stedelijkheid 2.0 revisited

Tot de verkiezingen van 2014 werkte ik als parlementair medewerker in het Brussels Hoofdstedelijk Parlement voor parlementslid (en historicus) Paul De Ridder.

Samen met mijn toenmalige baas schreef ik een vrije tribune voor stadskrant Brussel Deze Week (intussen verveld tot Bruzz) met de titel Lof der Stedelijkheid 2.0 (de titel werd overgenomen in de papieren editie van de krant maar niet online). Dat was op 17 juli 2013, exact vier jaar geleden dus.

Ik schreef het stuk vanuit Brussel, maar ook in Istanbul, sowieso één van de meest boeiende steden die ik al bezocht. Daar waren toen protesten tegen het regime van (toen nog premier) Erdogan bezig, onder meer in het Gezipark en op het nabije Taksimplein.

2013_Taksim_Gezi_Park_protests_(15th_June)
Tienduizenden demonstranten vulden 15 het Taksimplein en in het Gezipark

Vier jaar geleden was er nog geen sprake van aanslagen in Parijs of Brussel. Nochtans was het bestaan van schimmige boekenwinkels en obscure garagemoskeeën in Brussel niet nieuw, evenmin als berichtgeving over kleinere incidenten.

Ik schreef toen onder meer:

De bevolkingsdichtheid van een grootstad (in Brussel: 7.057 inwoners per vierkante kilometer) brengt het beste, maar ook het slechtste van de mens naar boven. Zeker waar zoveel verschillende talen en culturen met maar ook even vaak naast elkaar leven. Onverschilligheid is dan nooit veraf en kan zelfs omslaan in vijandigheid. De vrijheid en de anonimiteit van de stad mogen volgens ons niet verkeerd begrepen worden. Immers, ook het ‘sociaal contract’ van de stad berust op rechten en plichten en op consensus over de basisregels. Een maatschappelijk vacuüm laat te veel ruimte voor etnisch-religieuze sociale druk of obscurantisme. Voorlopig is er geen nood aan het bezetten van een Brussels Taksimplein. Maar enige moed van Brusselse politici en intellectuelen zou niet misstaan in een stad waar religieus radicalisme (bijvoorbeeld het salafisme) aan een opmars bezig is. Brussel heeft net méér ‘stadslucht’ nodig – in sommige wijken is niet echt sprake meer van de vrijheid die ooit zo karakteristiek was voor Brussel. Dus ja, ook onze Brusselse, stedelijke maatschappij heeft nood aan een minimum aan burgerzin, aan samenhorigheid, ja zelfs aan stedelijke fierheid en identiteit.

Helaas kunnen we niet zeggen dat de problematiek verdwenen is. Het volledige stuk kan je hier bij Bruzz of hier nalezen.

lof der stedelijkheid

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s